کسی را دوست می دارم که مثل خواب شیرین است

                         دو دستش همچو پروانه پراز گل های رنگین است

کسی که مثل باران  بهاری ساده  و  پاک  است

                       و درهر  قطره اش دنیایی از،  رویای دوشین است

وتا آن سوی آبی های دریای دلم پرمی کشد هردم

                      که  ابر غصه  بر روی  دلم  پر بار و سنگین  است

دریغا هر زمان دستم به دستش می رسد انگار

                       میان چشم من با صورتش یک خواب غمگین است